3. Komunikacja i oszustwo
Komunikacja zachodzi między podmiotami.
Komunikacja jest słuchaniem albo dzieleniem się.
Komunikacja jako słuchanie jest procesem rozpoznawania apercepcji podmiotu-partnera.
Komunikacja jako dzielenie się jest dawaniem dostępu do własnej świadomości podmiotu.
Wytworem komunikacji jest uważność na czyjąś świadomość.
Komunikacja może być zwodnicza. Tylko przez własną szczerość partner rozstrzyga, jaką część swojej świadomości zechce wnieść do uważności obserwatora.
Oszustwo rozkłada się na depercepcję (nieuważność) albo deapercepcję (nieświadomość).
Ignorancja jest depercepcją oszczędzającą energię.
Deapercepcja jest samooszustwem.
Nie da się skutecznie ignorować własnych apercepcji. Samooszustwo prowadzi do fałszywej energii i traum.
Zarówno deapercepcja, jak i depercepcja mogą być życzliwe.
Z perspektywy monady ani niskiej apercepcji, ani niskiej percepcji nie da się odróżnić od oszustwa.
W komunikacji istnieje złośliwe oszustwo.
Złośliwe oszustwo może brać się z rywalizacji między podmiotami. Jeden podmiot może oszukać drugi, żeby zyskać przewagę.
Oszustwo jest zwykle życzliwe dla samego oszukującego. Nieuważność pomaga zachować poziom energii. Deapercepcja zaciąga długi energetyczne.
Deapercepcja (samooszustwo) zakłada filtr, który blokuje swobodny przepływ energii. Każda wewnętrzna informacja monady jest przepychana przez ten filtr i wymaga siły.
Samooszustwo bierze się ze strachu.
Strach przed utratą tożsamości: samozachowanie bieżące.
Jest niepotrzebny, bo istnieje tylko jedna Osobliwość, podmiot najwyższego poziomu.
Strach przed utratą energii: samozachowanie przyszłe.
Strach przed włożeniem zbyt wiele energii, gdy nie wiadomo, co z tego wyjdzie.
Istnieją filtry komunikacyjne.
Jednym z nich jest ego.
Istnieją filtry łagodzące filtry: kontrfiltry.
W ten sposób szczerość może być zwodnicza, bo potrafi zwieść kontrfiltry.
Komunikację widzianą z perspektywy uważności i świadomości będziemy nazywać teorią komunikacji UŚ.
Przeanalizujmy wektor biegnący od świadomości A do uważności B i to, czym uważność podmiotu B na świadomość A różni się od samej świadomości A.
Dzielenie się przechodzi przez filtry A (możliwe oszustwo A i samooszustwo A).
Słuchanie przechodzi przez filtry B (możliwe oszustwo B).
Zadaniem filtrów B jest złagodzenie filtrów A.
B włącza wynik tych filtrów do swojej ogólnej uważności (możliwe samooszustwo B).